| تبليغات | X |
|
اِنَّ مَنزِلَةَ عَلي منّي كَمَنزلَتي مِنَ الله
|
ابوبكر و عمر لعنت شده خدا و پيامبر
پيامبر در روزهاي آخر عمر سپاهي را براي مقابله با دشمن مهيا كرد و ابوبكر وعمر را امر كرد كه با او خارج شوند . اما آن دو از رفتن خود داري كردند و در مدينه ماندند با انكه پيامبر فرموده لعن الله من تخلف عن جيش اسامه ، يعني لعنت خدا بر كسي كه از سپاه اسامه تخلف كند ، اما آن دو نفر نرفتند ( تاريخ طبري 3/212 ، تاريخ ابن عساكر 2/391 ،الملل و النحل شهرستاني 1/29 ، طبقات ابن سعد 2/190 ، انساب الاشراف بلاذري 1/474 ، كنز العمال 5/312 ، تاريخ يعقوبي 2/74 ، تاريخ ابن اثير 2/120 ، شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد و1/159 و 2/214 ، ) پس لعنت پيامبر شامل آنها شده است و كسي را كه پيامبر لعنت كند خدا هم لعنت مي كند .
و مگر نبود پيامبر كه فرمود « فاطمه بضعه مني من آذاها فقد آذاني و من آذاني فقد آذ الله » . آري اذيت فاطمه اذيت پيامبر و خدا است و خدا در قرآن فرموده « ان الذين يوذون الله و رسوله لعنهم الله في الدنيا و الاخره و اعد لهم عذابا مهينا » « آنانكه خدا و رسولش را اذيت كنند خدا آنها را در دنيا و آخرت لعن كرده و بر آنان عذابي با ذلت و خواري مهيا ساخته است »( احزاب /57) و در آن روزي كه ابوبكر و عمر خدمت حضرت فاطمه رفتند حضرت فاطمه فرمود خدايا تو را گواهي مي گيرم و اي كساني كه دراينجا حضور داريد شما نيز گواهي دهيد كه اين دو نفر هنگام زندگيم و وقت مرگم به من آزار رساندند سوگند به خدا با آنها حتي يك كلمه سخن نميگويم تا با پروردگار ملاقات كنم و از ستمهايي كه از ناحيه شما به من رسيده به خدا شكايت نمايم » آري به گفته خود حضرت زهرا و روايت اهل سنت ، ابوبكر و عمر حضرت فاطمه را آزار دادند و به فرموده پيامبر اذيت كردن حضرت زهرا اذيت كردن پيامبر است و به گفته خدا اذيت كردن رسول موجب لعن در دو جهان و عذاب بسيار شديد در آن دنيا است . (صحيح بخاري 5/9 و 7/87 ، تاريخ بغداد 1/259 ، صحيح مسلم 3/1380 ، تاريخ طبري 3/202 ، عقد الفريد 5/13 ، الامامه و السياسه 1/14)
قال رسول الله صلي الله عليه و آله وسلم:
«انَّ عَليَّ بنَ اَبي طالبٍ خَليفَةُ الله وَخَليفَتي وحُجَّةُ الله وَحُجَّتي وَبابُ الله وَ بابي وصَفيُّ الله وَصَفيّي وَ حَبيبُ الله وَحَبيبي وَخَليلُ الله و خَليلي وسَيفُ الله وَسَيفي وهُوَ اَخي وَ صاحِبي وَ وَزيري وَ وصيِّي مُحِبُّه مُحِبّي و مُبغِضُهُ مُبغِضي وَ وَليُّه وَليّي وَ عَدوُّه عَدُوّي وَ حَربُهُ حَربي وَ سِلمُهُ سِلمي وَ قَولُُهُ قَولي وَ اَمرُهُ اَمري وَ زَوجَتُه اِبنَتي وَوِلدُه وِلدي وَ هُو سَيِّدُ الوَصييّنَ وَ خَيرُ اُمَّتي اَجمعينَ»
«علي بن ابي طالب خليفه خدا و خليفه من، و حجت خدا و حجت من، باب خدا و باب من، برگزيده خدا و برگزيده من، و حبيب خدا و حبيب من، خليل خدا و خليل من، و شمشير خدا و شمشير من است. او برادر و همراه و وزير و وصي من است. دوستدار او دوستدار من و دشمن او دشمن من است. موافق او موافق من و مخالف او مخالف من است. جنگ با او جنگ با من و سازگاري با او سازگاري با من است. سخن او سخن من و فرمان او فرمان من است. همسرش دختر من است و فرزندانش فرزندان من هستند. او سرور اوصيا و بهترين فرد از امت من است .»
حديث دوم:
«يا حُذيفه اِنَّ حجَّةَ الله عَليكم بَعدي عَليُّبنُابيطالبٍ، الكُفر به كُفرٌٌ بالله وَ الشِركُ به شِركٌ بالله وَ الشَكُ فيه شَكٌ بالله وَ الاِلحادُ فيه ِالحادٌ بالله وَ الِانكارُ له انكارٌ لله و الايمانُ بِه ايمانٌ بالله لِأَنَّه اَخو رسولِ الله وَ وَصيُّهُ و امام اُمَّتِه وَ مَولاهُم وَ هُو حَبل اللهِ المَتين و عُروةُ الوُثقي الَّتي لَاانفِصامَ لَها وَ سَيُهلَكُ فيهِ اِثنان وَ لا ذنبَ لَه، مُحبٌّ غالٍ وَ مُقَصِّرٌ قالٍ؛ يا حذيفه لا تُفارقَنَّ عَليًّا فَتُفارقَني و لا تُخالِفَنَّ عَليًّا فَتُخالِفَني اِنَّ عَليًّا مِنّي وَ اَناَ مِنهُ مَن اَسخَطَهُ فَقَد اَسخَطَني وَ مَن اَرضاهُ فَقَد اَرضاني»
«اي حذيفه، پس از من، علي بن ابي طالب، حجت خدا بر شماست. كفر ورزيدن به او كفر به خدا، و شرك به او شرك به خدا، ترديد كردن در او ترديد در خدا، كج انديشي درباره او كج انديشي درباره خدا، انكار نمودن او انكار نمودن خدا و ايمان آوردن به او ايمان آوردن به خداست. زيرا او برادر رسول خدا و وصي او و پيشواي امت و مولاي آنان است، و اوست ريسمان محكم خدا و استوارترين دستگيرهاش كه هرگز گسسته نخواهد شد. به زودي دو كس در مورد او هلاك ميشوند و گناهش بر عهده علي نيست؛ كساني كه در دوستي خود افراط كنند و كساني كه با وي دشمني ورزند. اي حذيفه هرگز از علي جدا مشو كه از من جدا خواهي شد، و هرگز با علي مخالفت مكن كه با من مخالفت خواهي كرد، علي از من است و من از او هستم. هر كس او را خشمگين كند مرا خشمگين كرده و هر كس او را خشنود سازد مرا خشنود ساخته است »
حديث سوم:
«ولاية على بن ابى طالب ولاية الله و حبه عبادة الله و اتباعه فريضة الله و اولياؤه اولياء الله و اعداؤه اعداء الله و حربه حرب الله و سلمه سلم الله عز و جل»
«ولايت على بن ابيطالب (عليهالسلام) ولايت خداست، دوست داشتن او عبادت خداست، پيروى كردن او واجب الهى است و دوستان او دوستان خدا و دشمنان او دشمنان خدايند، جنگ با او، جنگ با خدا و صلح با او، صلح با خداى متعال است.»
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
a
مقالات وبلاگ و موضوعات قبلي
vقالب مذهبی بلاگفا v
v THEM.BLOGFAv