| تبليغات | X |
|
اِنَّ مَنزِلَةَ عَلي منّي كَمَنزلَتي مِنَ الله
|
وصيت نامه ابوبكر مبني بر خلافت عمر
بسم الله الرحمن الرحيم
اين وصيت ابوبكر بن ابي قحافه است به مسلمانان ، اما بعد ( در اين جا ابوبكر از هوش رفت و عثمان بقيه وصيت ابوبكر را چنين تمام كرد ) من عمر بن خطاب را به جانشيني خود و خلافت بر شما برگزيده ام و در اين راه از خير خواهي شما فروگذاري نكرده ام . در اين موقع ابوبكر چشم گشود و به عثمان گفت : بخوان ببينم چه نوشته اي ؟
عثمان نيز آنچه را كه نوشته بود براي ابوبكر خواند ، ابوبكر با شنيدن مطالب عثمان تكبير گفت و اضافه كرد : از آن ترسيدي كه در حالت بي هوشي از دنيا بروم و در ميان مردم بر سر جانشيني من اختلاف بيفتد ؟
عثمان جواب داد آري ، ابوبكر گفت با آنچه نوشته اي موافقم و آنگاه آن نوشته را امضاء كرد . ( تاريخ الخلفا سيوطي ص 82 ، كامل ابن اثير 2/292 )
حال سوالات ما :
چرا عمر به ابوبكر كه با آن بد حالي وصيت كرد و او را به عنوان خليفه برگزيد نسبت هذيان گويي را نداد ؟ اما كنار بستر رسول خدا وقتي كه آن حضرت قلم و دوات طلبيد تا چيزي بنويسد كه مردم پس از آن به گمراهي نيفتند ، نسبت هذيان گويي به آن حضرت داد ؟
آيا پيامبر اكرم كه قرآن درباره ايشان فرمود « و هرگز از روى هواى نفس سخن نمىگويد! * آنچه مىگويد چيزى جز وحى كه بر او نازل شده نيست!» ( نجم آيه 3و4 ) با يك تب هذيان گفته است اما ابوبكر بين دو اغما بهتر از زمان سلامت مي فهمد ... ؟ آيا ابوبكر اگر بيمار باشد درست حرف مي زند اما پيامبر اكرم نتسجير بالله هذيان مي گويد ؟
اگر مي گوييد رسول خدا صلاح نديدند كه كسي را به خلافت برگزينند و تعيين خلافت را به صلاحديد امت واگذار نمودند كه هر كس را كه اجماع امت در شور و مشورت صلاح ديدند برگزينند پس چرا ابوبكر بر خلاف سيره و سنت صلاح بيني رسول خدا عمل نمود ؟ و به راي و صلاح بيني عثمان بدون مراجعه به آراي عمومي امت ، عمر را به خلافت برگزيد ؟
نبوت وسلطنت در يك جا جمع نمي شود
يكي از دلايلي كه خليفه دوم. ، حضرت علي را در سقيفه خبر نكرد اين بود كه مي گفت نبوت و سلطنت در يك جا جمع نمي شود . باز هم حرف و عملي مخالف قرآن ، مگر آيه 57 سوره نساء نيست كه خداوند در آن مي فرمايد « ام يحسدون الناس علي ما آتيهم الله من فضله فقد آتينا آل ابراهيم الكتاب و الحكمه و آتيناهم ملكا عظيما » « آيا حسد مي ورزند مردم به آنچه خدا آنها را به فضل خود برخوردار نموده پس به تحقيق ما بر آل ابراهيم كتاب و حمكمت فرستاديم و به آنها ملك و سلطنت بزرگ عطا كرديم . »
مگر جناب هرون خليفه و جانشين و برادر حضرت موسي نبود كه هم در زمان پيامبر جانشين ايشان شد و هم بعد از حضرت موسي پيامبر شد ، پس يعني كار خدا هم اشتباه بوده است ؟
و اگر به قول شما و بر خلاف قرآن ، نبوت و خلافت در يك جا جمع نمي شود پس چرا در آن شوري ساختگي كه عثمان روي كار آمد ، عمر ، حضرت علي را نامزد خلافت نمود و بعد هم در مرتبه چهارم اهل سنت آن حضرت را به عنوان خليفه قبول دارند ؟
قال رسول الله صلي الله عليه و آله وسلم:
«انَّ عَليَّ بنَ اَبي طالبٍ خَليفَةُ الله وَخَليفَتي وحُجَّةُ الله وَحُجَّتي وَبابُ الله وَ بابي وصَفيُّ الله وَصَفيّي وَ حَبيبُ الله وَحَبيبي وَخَليلُ الله و خَليلي وسَيفُ الله وَسَيفي وهُوَ اَخي وَ صاحِبي وَ وَزيري وَ وصيِّي مُحِبُّه مُحِبّي و مُبغِضُهُ مُبغِضي وَ وَليُّه وَليّي وَ عَدوُّه عَدُوّي وَ حَربُهُ حَربي وَ سِلمُهُ سِلمي وَ قَولُُهُ قَولي وَ اَمرُهُ اَمري وَ زَوجَتُه اِبنَتي وَوِلدُه وِلدي وَ هُو سَيِّدُ الوَصييّنَ وَ خَيرُ اُمَّتي اَجمعينَ»
«علي بن ابي طالب خليفه خدا و خليفه من، و حجت خدا و حجت من، باب خدا و باب من، برگزيده خدا و برگزيده من، و حبيب خدا و حبيب من، خليل خدا و خليل من، و شمشير خدا و شمشير من است. او برادر و همراه و وزير و وصي من است. دوستدار او دوستدار من و دشمن او دشمن من است. موافق او موافق من و مخالف او مخالف من است. جنگ با او جنگ با من و سازگاري با او سازگاري با من است. سخن او سخن من و فرمان او فرمان من است. همسرش دختر من است و فرزندانش فرزندان من هستند. او سرور اوصيا و بهترين فرد از امت من است .»
حديث دوم:
«يا حُذيفه اِنَّ حجَّةَ الله عَليكم بَعدي عَليُّبنُابيطالبٍ، الكُفر به كُفرٌٌ بالله وَ الشِركُ به شِركٌ بالله وَ الشَكُ فيه شَكٌ بالله وَ الاِلحادُ فيه ِالحادٌ بالله وَ الِانكارُ له انكارٌ لله و الايمانُ بِه ايمانٌ بالله لِأَنَّه اَخو رسولِ الله وَ وَصيُّهُ و امام اُمَّتِه وَ مَولاهُم وَ هُو حَبل اللهِ المَتين و عُروةُ الوُثقي الَّتي لَاانفِصامَ لَها وَ سَيُهلَكُ فيهِ اِثنان وَ لا ذنبَ لَه، مُحبٌّ غالٍ وَ مُقَصِّرٌ قالٍ؛ يا حذيفه لا تُفارقَنَّ عَليًّا فَتُفارقَني و لا تُخالِفَنَّ عَليًّا فَتُخالِفَني اِنَّ عَليًّا مِنّي وَ اَناَ مِنهُ مَن اَسخَطَهُ فَقَد اَسخَطَني وَ مَن اَرضاهُ فَقَد اَرضاني»
«اي حذيفه، پس از من، علي بن ابي طالب، حجت خدا بر شماست. كفر ورزيدن به او كفر به خدا، و شرك به او شرك به خدا، ترديد كردن در او ترديد در خدا، كج انديشي درباره او كج انديشي درباره خدا، انكار نمودن او انكار نمودن خدا و ايمان آوردن به او ايمان آوردن به خداست. زيرا او برادر رسول خدا و وصي او و پيشواي امت و مولاي آنان است، و اوست ريسمان محكم خدا و استوارترين دستگيرهاش كه هرگز گسسته نخواهد شد. به زودي دو كس در مورد او هلاك ميشوند و گناهش بر عهده علي نيست؛ كساني كه در دوستي خود افراط كنند و كساني كه با وي دشمني ورزند. اي حذيفه هرگز از علي جدا مشو كه از من جدا خواهي شد، و هرگز با علي مخالفت مكن كه با من مخالفت خواهي كرد، علي از من است و من از او هستم. هر كس او را خشمگين كند مرا خشمگين كرده و هر كس او را خشنود سازد مرا خشنود ساخته است »
حديث سوم:
«ولاية على بن ابى طالب ولاية الله و حبه عبادة الله و اتباعه فريضة الله و اولياؤه اولياء الله و اعداؤه اعداء الله و حربه حرب الله و سلمه سلم الله عز و جل»
«ولايت على بن ابيطالب (عليهالسلام) ولايت خداست، دوست داشتن او عبادت خداست، پيروى كردن او واجب الهى است و دوستان او دوستان خدا و دشمنان او دشمنان خدايند، جنگ با او، جنگ با خدا و صلح با او، صلح با خداى متعال است.»
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
a
مقالات وبلاگ و موضوعات قبلي
vقالب مذهبی بلاگفا v
v THEM.BLOGFAv