| تبليغات | X |
|
اِنَّ مَنزِلَةَ عَلي منّي كَمَنزلَتي مِنَ الله
|
یکی از راههای اثبات حقانیت امیر المومنین اثبات عدم حقانیت خلفا سه گانه قبل از اوست که در این جا و در روزهای آینده به تفصیل آن می پردازیم ( البته بحث امروز کمی طولانی است )
يك برداشت اشتباه از يك آيه قرآن
يكي از آياتي كه اهل سنت خيلي به آن توجه مي كنند و مي گويند اين آيه مشخص كرده است كه بعد از پيامبر چهار خليفه مي آيد آيه ۲۹ سوره فتح مي باشد كه خدا مي فرمايد « محمد رسول الله والذين معه اشدا علي الكفار رحما بينهم تراهم ركعا سجدا يبتغون فضلا من الله و رضوانا سيماهم في وجوههم من اثر السجود » « محمد فرستاده خداست و ياران و همراهانش بر كافران سخت دل و با يكديگر بسيار مشفق و مهربان اند آنها را بسيار در حال ركوع و سجود مي بيني كه فضل و رحمت خدا و خشنودي او را مي طلبند ، بر رخسارشان از اثر سجده نشانها نورانيت پديدار است . »
كه اهل تسنن در مورد اين آيه مي گويند والذين معه يعني ابو بكر ، اشدا علي الكفار يعني عمر ، رحما بينهم يعني عثمان ، و سيماهم في وجوههم من اثر السجود يعني امام علي (ع) كه ما در اينجا به نقد آن مي پردازيم .
گذشته آنكه بزرگان تفاسير اهل سنت از قبيل طبري و ثعلبي و فاضل نيشابوري و سيوطي و جار الله زمخشري و فخر رازي و.... چنين معنايي را نگفته اند و اگر چنين آيه اي در مورد خلافت بود پس چرا روز اول پس از وفات رسول اكرم در مقابل اعتراضات امير المومنين علي عليه السلام و بني هاشم كه سرپيچي از بيعت نمودند آنها اين آيه را نگفتند و به دلايل مخالف با عقل روي آوردند و چرا عمر انتخاب عثمان را به عهده شورا گذاشت و چرا ابوبكر خود عمر را تعيين كرد و به آيه قرآن استناد نجست ، از همه اينها كه بگذريم اين آيه اين طوري كه برادران اهل سنت معني كرده اند از نظر قواعد هم بي معني است . چون دو حالت مي شود در نظر گرفت :
1. محمد رسول الله يك جمله است و ما بقي آيه هم يك جمله كه در اين صورت اگر آيات را جايگزين اسامي كنيم اينگونه مي شود كه محمد رسول خدا است و ابوبكر ، عمر و عثمان و علي است .
2. محمد مبتداي جمله است ، رسول الله عطف جمله و مابقي جمله هم خبر جمله است آنگاه با جايگذاري اسامي معني اينگونه مي شود كه محمد ، ابوبكر و عمر و عثمان و علي است ، يعني درهر صورت هيچگونه معني ندارد .
ضمنا اگر مقصود از اين آيه اين بود بايد در ميان كلمات حرف « و » گذاشته شود تا مطابقت كند با هدف اهل سنت و حال آنكه بر خلاف اين است .
حال اينجا به تفصيل بيشتر مي پردازيم .
والذين معه براي ابوبكراست : اهل سنت مي گويند والذين معه براي هنگامي است كه ابوبكر همراه پيامبر در غار بوده است .(« فد نصره الله اذ اخرجه الذين كفروا ثاني اثنين اذ هما في الغار اذ يقول لصاحبته لا تحزن ان الله معنا ..... » سوره توبه آيه ۴۰ ) و پيامبر مي دانسته است كه ابوبكر بعد از او خليفه است بنابر اين براي دور ماندن از شر دشمنان او را با خود به غار برده است .
جواب اين است كه اگر اين برهان شما صحيح باشد و حفظ وجود خليفه در مقابل خطرات لازم بود مي بايستي پيامبر هر چهار نفر را با خود ببرد و معني ندارد كه يك نفر را ببرد و بقيه را نبرد . ضمنا طبري در تاريخ خود نوشته است كه ابوبكر از حركت پيامبر خبر نداشته است و وقتي نزد حضرت علي رفت فهميد كه پيامبر به غار رفته است .
در ضمن طبق گفته علماي اهل سنت مثل محمد بن اسحاق از حسان بن ثابت و ابو القاسم بن صباغ در كتاب النور و البرهان گفته است كه پيامبر براي اينكه ابي بكر كفار را راهنمايي نكند به مكاني كه رسول الله آنجا هستند او را همراه خود برد .
نكته بعدي اينكه تنها مصاحبت با رسول الله فضيلت و برتري نمي باشد ، مگر ياران يوسف نبودند كه خدايان متعدد داشتند و يوسف آنها را نصيحت مي كرد و خداوند هم آنها را مصاحب يوسف خوانده است . « يا صاحبي السجن ءارباب متفرقون خير ام الله الواحد القهار » ، مگر آن دو رفيق نبودند كه خدا آنها را مصاحب هم خوانده است ولي يكي به ديگري مي گفت كه به خدايي كه نخست از خاك و بعد از نطفه تو را آفريد و آنگاه مردي كامل و آراسته ساخت كافر شدي ، و
گيرم پدر تو بود فاضل از فضل پدر تورا چه حاصل
اگر گفته شود كه پيامبر به ابوبكر فرموده ان الله معنا و اين نشان از فضيلت ابوبكر است و نشان از اين دارد كه خدا او را دوست مي داشته است بايد بگوييم كه خيلي ها بودند كه مستجاب الدعوه بودند مثل برصياي عابد كه شرح حال او د سوره حشر آيه ۱۶ آمده است ولي بعد كافر به وجود خدا شدند ، و كساني مثل بلعم باعورا كه صاحب اسم اعظم بودند ولي بعد جايگاه او جهنم شد ، و خيلي هاي ديگر مثل شيطان كه معلم ملائك بود ولي بعد رانده شد ، البته در مثل مناقشه نيست و ما اصلا نميخواهيم مقايسه اي كنيم فقط و فقط براي تقريب اذهان است . و بايد بگوييم كه حال را ديدن مهم نيست بلكه عاقبت به خير بودن مهم است .
علاوه بر همه اينها جمله لاتحزن ان الله معنا همه اين ادعاها و فضيلتها را رد مي كند چون از اين جمله معلوم مي گردد كه ابوبكر محزون بوده است ، آيا اين حزن عمل خوبي بوده است اگر بوده است پس چرا پيامبر از آن نهي مي كرد و اگر عمل بدي بوده است پس شرافتي براي ابوبكر ندارد . چون كه در قرآن آمده است كه اولياء الله هيچ ترس واندوهي ندارند « الا ان اولياء الله لاخوف عليهم و لا يحزنون » ( سوره يونس آيه ۶۳ )
و اما دليل اينكه حضرت علي شب هجرت با پيامبر در غار نبود و او بر سر جاي پيامبر خوابيد و جان فشاني كرد اين بود كه براي پيغمبر از علي ( ع ) امين تر كسي نبود و او مي بايست امانات مردم را به آنها باز گرداند و همسران پيامبر و بقيه مسلمين را به مدينه ببرد . حال در فضيلت اين كار امير المومنين حديث و آيه اي ذكر مي شود.
از پروردگار عالم به جبرئيل و ميكايل خطاب رسيد كه من در ميان شما برادري قرار دادم و عمر يكي از شما قطعا از عمر ديگري بيشتر است ، كدام يك حاضريد آن زياده عمرتان را كه نميدانيد به ديگر ببخشيد ، عرض كردند امر است يا اختيار ، خطاب رسيد امري نيست مختاريد ، هيچ كدام حاضر نشدند به اختيار خود زياده عمر خود را به ديگر ببخشد و آنگاه خطاب رسيد كه من ميان علي و پيامبر برادري قرارد دادم پس علي زندگاني خود را فداي زندگاني پيغمبر نمود .
و در همان جا بود كه آيه نازل شده كه « و من الناس من يشتري نفسه ابتغاء مرضات الله و الله روف بالعباد » « بعضي از مردم از جان خود براي رضاي خدا ميگذرند و خدا دوستدار چنين بندگانيست . »
و نيز محمد بن يوسف گنجي شافعي گفته است كه « به درستيكه علي بر كفار شديد العمل و بر مومنين روف و مهربان بود هم چنانكه خدا در قرآن او را وصف نموده است به اين آيه كه والذين معه اشدا علي الكفار رحما بينهم » پس مي بينيم كه بع گفته علماي اهل سنت اين آيه در مورد علي آمده است .
از همه اينها كه بگذريم و همه اين واقعيتها را هم كه ناديده بگيريم آيا همراهي چند روزه برابري مي كند با كسي كه از اول عمر و از همان كودكي به وسيله پيامبر تربيت شده است . چون كه پيامبر و عباس به دليل تعداد زياد فرزندان ابو طالب پيش او رفتند تا او را در تربيت فرزند كمك كنند ،پيامبر علي را به عهده گرفت و عباس جعفر طيار را . و نيز روزي علي با پيغمبر بود كه ابوبكر و عمر و عثمان و ابو سفيان و معاويه و تمام مسلمين دين توحيد نداشتند و غرق در بت پرستي بودند ، همانطور كه تمام علماي اهل سنت و بزرگان دين انها مثل بخاري و مسلم و احمد بن حنبل و سليمان بلخي و و ترمذي و مير سيد علي همداني و .... گفته اند كه اول كسي كه ايمان آورد علي بود .
بنا براين آيه « و السابقون الاولون من المهاجرين و الانصار » ( سوره توبه آيه ۱۰۱ ) و نيز « و السابقون السابقون اولئك المقربون » (سوره واقعه ) در مورد امير المومنين علي بن ابي طالب آْمده است . حال علي برتر است يا ابوبكر كه طبري در تاريخ خود گفته است قبل از او بيش از پنجاه نفر مسلمان شده بودند و نيز قبل ازعمر چهل و پنج مرد و بيست و يك زن مسلمان شده بودند. ابوبكر برتر است يا علي كه احمد بن حنبل در مسند خود از پيامبر گفته است كه فرمود « اگرايمان علي را با ايمان امت من بسنجند ايمان علي بر ايمان امت من تا روز قيامت برتري دارد . »
و نيز مير سيد علي همداني در مودت هفتم از موده القربي گفته است پيامبر به علي فرمود يا علي اگر بنده اي عبادت كندخدا را عبادت كامل پس شك كند در تو و اهل بيت تو به اينكه شما افضل از همه مردم هستيد جايگاه او در آتش جهنم مي باشد .
مطلب ديگر اينكه كلام پيغمبر در جنگ خندق پس از كشته شدن عمرو بن عبدود به دست مولا امير المومنين خود مهر سكوتي برهمه چيز مي نهد كه ايشان فرمود شمشير زدن علي عليه السلام در روز خندق افضل بود از عبادت جن و انس .
اگر چشم خود را ببندیم و تمام دلائل بالا را هم نادیده بگیریم دلائلی وجود دارد که ثابت میکند اصلا آن شب ابوبکر با پیامبر نبوده است كه لينك آن را مشاهده ميكنيد .
برای اطلاعات بیشتر در مورد غار و درمورد زندگانی ابی بکر به این سایت مراجعه کنید .
حال مي رويم سراغ قسمت دوم كه گفته مي شود اشداء علي الكفار يعني خليفه دوم .
شديد بودن بر كفار دو نوع است ، يك نوع در مباحث علمي ويك نوع در جنگها . در مباحث علمي كه عمر اصلا بر كفار شديد نبوده است بلكه در كتب بسياري آمده از جمله جلد اول شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد ، ابطال الباطل قاضي روز بهان ، جلد دوم اصبه ابن حجر ، صواعق محرقه ابن حجر مكي ،نور الابصار شهاب الدين احمد بن عبد القادر عجيلي ، ذخيره المال محمد بن علي الصبان و خيلي از كتب ديگر آمده است كه عمر چندين بار و برخي گفته اند هفتاد بار گفته است لولا علي لهلك العمر و اين نشان از آن دارد كه در بسياري از موقعيتها كه عمر نمي توانست جواب علمي دهد دست به دامان امير المومنين مي شد . همانطور كه خود عمر مي گفت به خدا پناه مي برم از مسئله پيچيده اي كه علي در او نباشد .
در ميدانهاي جنگي هم تاريخ بر عكس حرف اهل سنت را ميزند . از جمله در روز احد كه ابن ابي الحديد مي گويد همه فرار كردند الا چهار نفر علي بن ابي طالب و طلحه و زبير و ابودجانه ، و علي بود كه آن قدر استقامت نمود كه منادي فرياد زد « لا فتي الا علي لا سيف الا ذوالفقار » .
و نيز در واقعه مهم خيبر بود كه پيامبر به دليل درد چشم امير المومنين در روز اول پرچم را به دست ابو بكر دادند و او با مسلمين به جنگ رفتند ولي شكست خوردند و بر گشتند . و دو بار هم علم را به دست عمر دادند و او هنوز در مقابل يهود نرسيده ترسيد و فرار كرد . ولي در روز سوم پيامبر آب دهان مبارك خود را در چشم امير المومنين ريختند و چشم آن حضرت به سرعت خوب شد و يكي يكي قلعه هاي خيبر را فتح نمودند و لشكر اسلام به يمن وجود امير المومنين به پيروزي رسيد .
و اما اسناد اين گفتار : صحيح بخاري ص ۱۰۰ ، صحيح مسلم ص ۳۲۴ جلد دوم ( البته چاپ قديم آن ) حافظ ابو نعيم اصفهاني در ص ۶۲ جلد اول حليه الاوليا و بسياري از اكابر علماي اهل سنت .
و از همه مهم تر حديث رايت است كه در حد تهاتر است كه هنگامي كه لشكر اسلام قلعه هاي خيبر را محاصره كرد پس از سه مرتبه شكست سپاه اسلام كه سابقه نداشت به علمداري ابوبكر و عمر ، اصحاب متاثر شده بودند و اينجا بود كه پيامبر فرمودند به خدا قسم فردا پرچم را به دست كسي دهم كه حمله كننده باشد بر دشمنان نه گريزنده و فرار كننده ، فتح كند خدا بر دست او و او است كسي كه خدا و پيامبر او را دوست مي دارند و او هم خدا و پيغمبر را دوست مي دارد . فردا كه شد پيغمبر پرچم را به دست مبارك امير المومنين دادند و شد آنچه شد .
كه خداوند هم در سوره مائده آيه ۵ همين مضمون را آورده است كه « يا ايها الذين آمنوا من يرتد منكم عن دينه فسوف ياتي الله بقوم يحبهم و يحبونه اذله علي المومنين اعزه علي الكافرين يجاهدون في سبيل الله و لا يخافون لومه لائم ..... » « اي كساني كه ايمان آورده ايد هر كه از شما از دين خود مرتد شود به زودي خدا قومي مي آورد كه دوست دارد آنها را و آنها هم خدا را دوست دارند و نسبت به مومنان سر افكنده و فروتن و به كافران سر افراز و مقتدرند ، به نصرت اسلام بر مي انگيزند كه در راه خدا جهاد كنند ودر راه دين از نكوهش و ملامت احدي باك ندارد هر كه استحقاق آن را دارد دانا مي باشد . » كه در شان نزول اين آيه احمد ثعلبي امام اصحاب حديث اهل سنت گفته است كه اين آيه در شان حضرت علي آمده است .
همچنين درتمام سي و شش غزوه اي كه براي رسول اكرم پيش آمد هيچ مورخي از خودي و بيگانه ننوشته اند كه يك مرتبه علي بن ابي طالب از ميدان جنگ روي گردانده باشد بلكه نوشته اند كه زره او پشت نداشت چون او هيچ گاه به دشمن پشت نمي كرد .
در جنگ حنين هم كه همه فرار نمودند الا چهار نفر علي و عباس جلوي پيامبر ، ابو سفيان بن حارث عنان مركب آن حضرت را گرفته و عبدالله بن مسعود در سمت چپ آن حضرت ايستاده بود . چنان كه حلبي در جلد سوم ص ۱۲۳ سيره الحلبيه آورده است .
آري اين علي بود كه پيامبر در حق او فرمود اسلام قوت نگرفت مگر به شمشير علي و مال خديجه پس شمشي علي از هر كس احق به اين مقام و مرتبه بوده است . پس معلوم شد كه اشدا علي الكفار هم مخصوص امير المومنين است نه عمر.
و اما تحليل قسمتي كه اهل سنت ميگويند رحماء بينهم براي عثمان آمده است .
آري عثمان به اطرافيان خود از جمله بني اميه كه خدا و پيغمبر آنان را لعن نمودند و پيامبر آنان را تبعيد نمود خيلي مهربان علاوه بر اينكه آنان را از تبعيد خارج ساخت بذل و بخش هاي بسياري به آنان كرد . مانند آنكه خمس بلاد ارمنيه را كه در زمان او فتح شد به مروان داد به علاوه صد هزار درهم از بيت المال!! چهار صد هزار درهم به عبدالله خالد و صد هزار درهم به حكم ابن ابي العاص ملعون وطرد شده رسول خدا داد . دويست هزار درهم به ابو سفيان داد و روزي كه او را كشتند نزد خزانه دار شخصي خودش يكصد و پنجاه هزار دينار و دو كرور هم درهم وجد نقد بود غير از املاك و گاو هاي و شتراني كه داشت . ولي امير المومنين بود كه هنگامي كه عقيل درخواست اندكي مال بيشتر از وي كرد آهن داغ را نزديك دستش برد ،عقيل از حرارت آن فرياد زد امير المومنين فرمود آيا از آهن پاره اي كه آدمي آنرا براي بازي خود سرخ كرده ناله ميكني و مرا به سوي آتشي كه خداوند قهار آن را براي خشم افروخته مي كشاني آيا تو از اين رنج اندك ناله مي كني ولي من از آتش دوزخ ننالم .
واما رفتار عثمان با افراد ديگر : همين داستان بس است كه عده اي از اصحاب پيامبر را كه وي را نصيحت كردند آن قدر زد كه غالبا مردند و اگر ماندند عليل و ناتوان شدند از جمله آنها عبدالله بن مسعود حافظ و قاري و كاتب قرآن و از اصحاب خاص رسول الله بود . كه عثمان قرآن او را هم به زور گرفت و آن را سوزاند ، عبدالله بن مسعود هم كارهاي عثمان را براي مردم فاش مي كرد وقتي اين خبر را به عثمان دادند آنقدر با غلامانش او را زدند كه دنده هايش شكست و پس ازسه روز از دنيا رفت .
دوباره در دفعه ديگر عده اي از صحابه پيامبر نامه اي به عثمان نوشتند و تمام مظالم او را ياد آوري نمودند و اورا مشفقانه نصيحت كردند ، اين نامه به وسيله عمار به دست عثمان رسيد، عثمان آن را ديد و هنوز چند سطري ازآن را نخوانده بود كه به عمار عصباني شد و دستور او را آنقدر زدند كه در اثر همين ضربات عمار بيماري فتق گرفت و بيهوش شد و در تاريخ آمده است كه چهار نماز او فوت شد .
و از مهرباني هاي او هم داستان اباذر است كه او را با چه خفت و آزار و اذيت به شام تبعيد كرد و از آنجا به مدينه و از مدينه با دخترش سوار بر شتر برهنه به صحراي بي آب و علف ربذه تبعيد نمودند تا عاقبت در آنجا از دنيا رفت .
در حاليكه گويي نشنيده بودند كه پيامبر فرمود خداوند مرا امر كرده به دوستي چهار نفر و مرا خبر داده كه اين چهار نفر را دوست مي دارد ، علي بن ابي طالب و ابوذر و مقداد و سلمان .
حال نگاهي مي اندازيم به مهرباني و رافت امير المومنين همان زماني كه بالاي منبر فرمودبه من خبر رسيده خلخال از پاي يك دختر يهودي كه در پناه اسلام بوده است درآورده اند اگر در اينجا مردي جان دهد جا دارد . و خود او هم اشك مي ريخت .
و رافت و مهرباني اورا بايد از مردم پرسيد كه به او ميگفتند ابو الارامل و الايتام و المساكين ، يعني پدر بيوه زنان و بيچاره ها و يتيمان .
و علي بود كه يكي از دشمنان سر سخت آن حضرت كه دشمني او ضرب المثل شده بود را در روز جمل وقتي بر او غالب شد او را بخشيد و از وي روي گردانيد و او ملعون بن ملعون مروان بن حكم بود .
و از جمله دشمنان بزرگ آن حضرت عبدالله زبير بود كه علني به آن حضرت ناسزا مي گفت ولي وقتي در جنگ جمل او را اسير كردند حضرت او را هم بخشيد و از او روي گردانيد.
و نيز ديگري عايشه بود كه وقتي در جنگ جمل او را اسير كردند امير المومنين وي را به همراه بيست زن رشيده در لباس مرد وبا شمشير عازم مدينه كرد كه خود عايشه مي گفت من تا آخر عمر از علي متشكرم .
و علي بود كه هنگامي كه در جنگ صفين لشكريان معاويه آب را بر امير المومنين ولشكر او بستند و مالك اشتر آب راپس گرفت امير المومنين براي معاويه و لشكر او هم قسمتي از آب را آزاد گذاشتند در حاليكه لشكر علي مي گفت ما هم آب را بر آنان ببنديم ولي علي اين كار راقبول نكرد.
پس با اين همه داستان تاريخي مي فهميم كه منظور از رحما بينهم عثمان نبوده است بلكه امير المومنين علي بن ابي طالب عليه السلام بوده است .
«منم شهر علم و على درِ آن شهر، پس هر كس علم مى خواهد از درِ شهرِ (علم) وارد شود »
«على با قرآن است و قرآن با على است، از هم جدا نمى شوند تا نزد حوض كوثر بر من وارد مى شوند »
دوستى تو ایمان و دشمنى تو نفاق است و اول كسی كه داخل بهشت میشود دوستدار تو و اول كسی كه داخل دوزخ گردد دشمن تست.
«عمار و معاذ و عایشه از پیغمبر صلى الله علیه و آله نقل میكنند كه فرمود: نگاه كردن به صورت على عبادت است و ذكر او عبادت است و ایمان كسى پذیرفته نمیشود مگر به ولایت او و تبرى جستن از دشمنانش »
«به راستی خدا برای برادرم علی فضایلی قرار داده که از بس زیاد است، قابل شمارش نیست. پس هر که یک فضیلت از فضایلش را - باایمان و پذیرش- یاد کند، خداوند گناهان نو و کهنهاش را بیامرزد و هر که فضیلتی از فضایلش را بنگارد، همواره ملائکه برایش استغفار میکنند، تا هنگامی که آن نوشته باقی باشد، و هر که به فضیلتی از فضایلش گوش فرا دهد، خداوند آن دسته از گناهانی را که از راه شنیدن مرتکب شده است، ببخشاید و هرکه نگاه کند به نوشتهای از فضایلش، خداوند آن گناهانی را که از راه نگاه مرتکب شده باشد بیامرزد. سپس فرمود: نگاه به برادرم علیعلیه السلام عبادت است و ذکر و یادش عبادت است، و خدا نمیپذیرد ایمان هیچ بندهای را مگر با ولایتش و با بیزاری از دشمنانش »
«مي گذارم بين شما دو چيز با ارزش كتاب خدا و علي بن ابيطالب عليه السلام و علي افضل از قرآن است چون او بيان كننده حقايق قرآن است »
«ای مردم چه شده استشما را، هرگاه حضرت ابراهیم و خاندانش یاد شوند، چهرههای شما میدرخشد و خوشتان آید و هنگامی که محمد و المحمد یاد میشوند، دلهای شما سخت و سنگدل و چهرههایتان عبوس و درهم کشیده میشود؟ سوگند به خدایی که جانم به دست او است؛ اگر یکی از شما اعمال نیک هفتاد پیامبر را انجام دهد به بهشت وارد نشود مگر با محبت این و فرزندانش -و به علیعلیه السلام اشاره کرد- سپس فرمود: در حقیقتبرای خدا حقی است که جز خدا و من و علی آن را نمیداند و واقعا برای من حقی است، که جز خدا و علی آن را نمیشناسد و به راستی که برای علی حقی هست که جز خدا و من آن را نداند »
«یا علی، هر که از من جدا گردد از خدا بریده است و هر که از تو جدا گردد از من جدا گشته است »
«به راستی که محبت علیعلیه السلام با هر کار شایسته سودمند است و اعمال شایسته و صالح، با دشمنی علی سودی ندارد »
«ای مردم" اگر آنقدر روزه بگیرید که بسان میخها[لاغر] شوید و اگر آنقدر نماز بخوانید که همانند کمانها [خمیده] گردید اگر آنقدر و دعا بخوانید تا این که قطعه قطعه و بند بند گردید و در آن حال بغض علیبن ابیطالبعلیه السلام را به دل داشته باشید، خدا شما را به رو در آتش افکند. ای ابوالحسن بپاخیز و دستت را در دستم بگذار، زیرا خدا، من و تو را از یک شجره گزینش کرد، که من تنه آنم و تو شاخسار آن، پس هر که شاخه آن راببرد، خدا او را به صورتش در آتش افکند »
«انبيا از درختان گوناگون آفريده شدهاند و خدا من و علي را از يك درخت آفريد؛ پس من تنه و علي عليهالسلام شاخه آن است و فاطمه جوانه و شكوفه آن و حسن و حسين ميوه آن است. پس هر كه به شاخهاي از شاخههاي آن در آويزد، نجات يابد و هر كه از آن رو گرداند سرازير آتش گردد. و اگر بندهاي هزار سال و هزار سال و هزار سال بين صفا و مروه خدا را پرستش كند و محبت ما را درك نكند خدا او را به رو در آتش اندازد، آنگاه اين آيه شريفه را تلاوت فرمود: «بگو اي پيامبر كه از شما مزد رسالت نخواهم جز مودّت اين خاندان»
«اي عمار اگر همة مردم مذهبي را پيش بگيرند و علي (ع) راه ديگري را پيش بگيرد تو بايد روش علي (ع) را به پيمائي و ساير مردم را رها نمايي »
«وقتي خداي تعالي مرا در شب معراج سيرداد پس پيامبران نزد من در آسمان جمع شدند، خداي تعالي وحي فرمود بسوي من كه اي محمد از ايشان بپرس براي چه بر انگيخته شديد؟ پيامبران گفتند: مبعوث شديم تا گواهي بر يگانگي خداي تعالي واقرار به پيامبري تو و ولايت علي (ع) نمائيم »
« نسبت علي (ع) به من مانند نسبت من به حق تعالي است »
«منزلت علي نسبت به من همچون منزلت من نسبت به خداست »
« كسي كه بر علي (ع) پيشي بگيرد نبوّت و پيامبري مرا تكذيب كرده است »
«هر كس كه ميخواهد سوار شود بر كشتي نجات و بچسبد به ريسمان محكم الهي و چنگ زند به ريسمان خداي كه استوار است، پس بايد كه علي (ع) را دوست بگيرد بعد از من و به دشمني بگيرد دشمن او را و گناه نكند يعني مطيع باشد امامان را كه راهنمايند به سوي حق. بدرستي كه ايشان خلفا و اوصياء منند، جنگ با ايشان جنگ با منست وجنگ با من جنگ با خداست و جنگ با دشمنان ايشان جنگ با شيطان است »
«آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هركس مرا دوست بدارد خدا از او خشنود مىشود و پاداش او را بهشت قرار مىدهد.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، از دنيا نمىرود تا از آب كوثر بنوشد واز درخت طوبى بخورد و جايجاه خود را (قبل از مرگ) در بهشت ببيند.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، هشت در بهشت به روى او گشوده مىشود و او از هر درى كه بخواهد بدون حساب وارد خواهد شد.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، خداوند نامه عمل او را به دست راست او مىدهد و همانند پيامبران حساب اعمال او را مىكند.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، خداوند به عدد هر مو و هر رگى كه در بدن اوست از حورالعين به او تزويج مىنمايد و اجازه شفاعت از هشتاد نفر از اهلبيت او را به او مىدهد و شهرى را در بهشت به او عطا مىفرمايد.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، خداوند او را همانند پيامبران قبض روح مىكند و وحشت منكر و نكير را از او برطرف مىكند و صورت او را سفيد مىنمايد و او را با حضرت حمزه سيدالشهداء عليهالسلام محشور مىنمايد.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، صورت او روز قيامت مانند ماه شب چهارده نورانى مىباشد.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، خداوند تاج سلطنت بر سر او مىگذارد و از حلههاى كرامت بهشتى به او مىپوشاند.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، مانند برق از صراط مىگذرد.
آگاه باشيد هركس على عليهالسلام را دوست بدارد، خداوند برائت از آتش دوزخ و عبور از صراط و امان از عذاب را براى او مىنويسد و نامهاى براى او گشوده نمىشود و ميزان وحسابى نخواهد داشت و به او گفته مىشود: بدون حساب وارد بهشت شود.
آگاه باشيد هركس آل محمّد عليهمالسلام را دوست بدارد، از حساب و ميزان و صراط ايمن خواهد بود.
آگاه باشيد هركس با محبت و دوستى آل محمّد عليهمالسلام بميرد، من ضامن او خواهم بود كه در بهشت همنشين پيامبران عليهمالسلام باشد.
آگاه باشيد هركس بادشمنى با آل محمّد عليهمالسلام بميرد، بوى بهشت به مشام او نخواهد رسيد»
«(اي علي) مثل تو همچون سوره قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ است. هر كس آن را يك بار بخواند، گويي يك سوم قرآن را خوانده و هر كس آن را دو بار بخواند گويي دوسوم قرآن را خوانده و هر كس آن را سه بار بخواند گويي تمام قرآن را خوانده است. تو نيز اين چنين هستي، هر كس تو را در دل دوست بدارد، از يك سوم ايمان بهره برده است و هر كس تو را در دل و به زبان دوست داشته باشد، از دو سوم ايمان بهره برده است و هر كس تو را در دل و به زبان و در عمل دوست داشته باشد، تمام ايمان را براي خود گرد آورده است. سوگند به آن كسي كه مرا به حق به پيامبري برانگيخته است، اگر مردم روي زمين تو را آن گونه كه اهل آسمان دوست دارند، دوست بدارند، خداوند هيچ كس از آنان را به آتش دوزخ عذاب نخواهد كرد.»
«پیامبر اکرم صلی الله علیه واله فرمودند: همانا كه علي علیه السلام حجت خداست بعد از من كفر به او كفر به خدا وشك در او شك به خدا و انكار او انكار خداست و ايمان به او ايمان به خداست. زیرا او برادر و وصی رسول الله (صلياللهعليهوآلهوسلم) است و همچنین امام و مولای امت پیامبر می باشد و او ریسمان الهی است »
« بزودى پس از من فتنهاى بر پا خواهد بود،پس زمانيكه چنين شد همراه على بن ابى طالب باشيد زيرا كه او اول كسى است كه بمن ايمان آورد و اول كسى است كه در روز قيامت با من مصافحه ميكند،او صديق اكبر و فاروق (جدا كننده) اين امت است كه ميان حق و باطل جدائى افكند و او بزرگ و پيشواى دين است»
«خداوند بعد از آفرينش زمين و آسمان و قبول فرمان خدا، نبوّت من و ولايت علي ابن ابیطالب ( ع) را بر آنها عرضه داشت و پذيرفتند آنگاه تمامي بشر را آفريد و امر دين را بما واگذار نمود، بنابراين سعادتمند كسي است كه به راه ما آيد و با شقاوت كسي است كه از ما جدا شود، ما حلال خدا را حلال كرده و حرامش را حرام مي كنيم »
«يا علي، اگر كسي به اندازة عمر نوح خدا را عبادت كند و به اندازه كوه اُحد طلا داشته باشد و در راه خدا انفاق كند و به انداره اي عمرش طولاني باشد كه بتواند هزار بار پياده به حجّ رفته و خانه خدا را زيارت نمايد، آنگاه در مكه بين صفا و مروه مظلومانه كشته شود ولي ولايت تو را اي( علي) نداشته باشد بوي بهشت به مشام او نخواهد رسيد و هرگز وارد بهشت نخواهد گشت »
«از ابي هريره مروي است كه گفته شد: يا رسول الله كي واجب شد نبوّت شما؟ فرمود: پيش از آنكه خداوند آدم را بيافريند و روح را در وي بدمد. و گفت نبي (ص): در آن هنگام كه پروردگار تو گرفت از فرزندان آدم از پشتهاي ايشان فرزندان ايشان را و گواه گرفت ايشان را بر نفسهاي ايشان به اينكه آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: تو پروردگار ما هستي. پس خداوند فرمود: من پروردگار شما هستم بالاتر از همه و محمّد (ص) نبي شماست و علي (ع) امير شماست »
«دوست داشتن على بن ابى طالب، سيّئات و گناهان را مى خورد (و نابود مى كند) همان گونه كه آتش هيزم را مى خورد (و از بين مى برد) »
«هيچ پيامبري نيست مگر آنكه نظيري در امّتش مانند او باشد و علي (ع) نظير و همانند من است »
«هر كس دوست دارد به آيين من تمسك جويد و پس از من سوار كشتي نجات شود بايد به علي بن ابي طالب اقتدا كند و با دشمنانش دشمن و با دوستانش دوست باشد،چرا كه او در دوران زندگي من و پس از مرگم وصي و جانشين من بر امتم ميباشد، و او پيشواي هر مرد و زن مسلمان است، و پس از من زمامدار هر مرد و زن با ايماني است، سخنش سخن من و فرمانش فرمان من، نهيش نهي من و پيروش پيرو من، ياورش ياور من و تنها گذارندهاش تنها گذارنده من است. سپس فرمود، هر كس پس از من از علي جدا شود روز قيامت نه او مرا خواهد ديد و نه من او را ميبينم، و هر كس با علي مخالفت كند، خدا بهشت را براي او حرام ميكند و جايگاهش را دوزخ قرار ميدهد، هر كس علي را تنها بگذارد،خدا روز قيامت او را تنها خواهد گذاشت، و هر كس علي را ياري كند خدا روز قيامت او را ياري خواهد كرد و به هنگام پرسش و پاسخ، حجت و دليلش را به او تلقين خواهد نمود .»
«علي بن ابي طالب خليفه خدا و خليفه من، و حجت خدا و حجت من، باب خدا و باب من، برگزيده خدا و برگزيده من، و حبيب خدا و حبيب من، خليل خدا و خليل من، و شمشير خدا و شمشير من است. او برادر و همراه و وزير و وصي من است. دوستدار او دوستدار من و دشمن او دشمن من است. موافق او موافق من و مخالف او مخالف من است. جنگ با او جنگ با من و سازگاري با او سازگاري با من است. سخن او سخن من و فرمان او فرمان من است. همسرش دختر من است و فرزندانش فرزندان من هستند. او سرور اوصيا و بهترين فرد از امت من است .»
«علي بن ابي طالب دروازه دين است، هر كس به آن درآيد مؤمن و هر كس از آن بيرون رود كافر است »
« علي نسبت به من به منزله سرم نسبت به بدنم ميباشد »
و چه زيبا فرمود رسول گرامي اسلام كه « نسبت نماز به دين مانند نسبت سر است به بدن»
از رسول خدا درباره علي بن ابي طالب سؤال كرديم، خشمگين شد و فرمود « چه شده است كه گروهي همواره درباره كسي سؤال ميكنند كه در همه اوصاف جز نبوت مقام و منزلتش نزد خدا همچون مقام و منزلت من است »
«اي علي تو تقسيم كننده بهشت و دوزخي؛ با دوستي توست كه نيكوكاران از بدكاران باز شناخته ميشوند و ميان بدان و خوبان و كافران و مؤمنان تشخيص داده ميشود.»
«تو به منزله كعبه هستي كه بايد نزد تو آيند نه آنكه تو نزدشان بروي، پس اگر مردم نزد تو آمدند و خلافت را به تو تسليم كردند آن را بپذير و اگر به سراغ تو نيامدند تو نزدشان مرو تا آنان نزد تو آيند»
«مثل علي در ميان شما (در ميان اين امت) همچون كعبه مشرفه است كه نگاه به آن عبادت و حج آن واجب است»
«من و علي بن ابي طالب دو پدر اين امتيم و حق ما بر آنان از حق پدر و مادرشان بيشتر است، زيرا ما آنان را – چنانچه اطاعت ما كنند – از آتش دوزخ نجات ميدهيم و در سراي آرامش وارد ميكنيم و ماييم كه آنان را از قيد بردگي رهايي بخشيده در زمره بهترين آزادگان در ميآوريم»
«خداوند فرموده است: اگر مردم همگي بر ولايت علي بن ابي طالب گرد ميآمدند من دوزخ را نميآفريدم»
«اي علي؛ خدا جز به وسيلهي من و تو شناخته نميشود، هر كس ولايت تو را انكار كند، ربوبيت خدا را انكار كرده است»
« هر كس امامت علي را پس از من انكار كند نبوت مرا انكار كرده است و هر كس نبوت مرا انكار كند ربوبيت خدا را انكار كرده است.»
«آنان كه ولايت علي را نپذيرفتند و فضيلت او را انكار ميكنند و پشتيبان دشمنان او هستند اگر بر اين حال بميرند از اسلام بيرون رفتهاند»
«هر كس پس از من با علي بن ابي طالب مخالفت كند كافر است، و هر كس براي او شريك قرار دهد مشرك است و دوستداراو مؤمن و دشمن او منافق است، و هر كس از پي او برود به او خواهد رسيد، و كسي كه با وي بجنگد از دين برگشته و هر كس سخن او را نپذيرد به بيراهه رفته است. علي نور خدا در سرزمينهاي او و حجت خدا بر بندگان اوست»
«اي علي جز كافر كسي بر تو سبقت نميگيرد و جز كافر كسي از تو باز نميماند. تو نور خدا در ميان بندگان او و حجت خدا بر آنان هستي. تو شمشير خدا بر دشمنان او و وارث علوم پيامبرانش هستي. تويي برترين كلمه خدا و بزرگترين نشانه او. خدا ايمان كسي را جز به ولايت تو نميپذيرد.»
«علي را دوست بداريد، زيرا گوشت او گوشت من و خونش از خون من است. خدا لعنت كند گروههايي از امتم را كه پيمان مرا در راه حق او ضايع ساخته و وصيتم را درباره او از ياد ببرند. آنان نزد خدا هيچ بهرهاي ندارند.»
«من براي امتم در مورد محبت علي همان اميد را ميبرم كه در گفتن لاإله الا الله آن اميد را دارم»
هر كه دوست دارد كه به هیبت اسرافیل، رتبه میكائیل، جلالت جبرئیل، سازگاری آدم، خداترسی نوح، دوستی ابراهیم، اندوه یعقوب، جمال یوسف، مناجات موسی، صبر ایّوب، زه یحیی، سنّت یونس، پرهیز عیسی و حبّ و خوی محمّد بنگرد باید به علی بنگرد، كه نود خصلت از خصلتهای انبیا در اوست و همه را خداوند در او جمع كرده و برای احدی غیر او جمع نكرده است
ای ابوالحسن، اگر ایمان و اعمال همه آفریدگان در یك كفّه ترازو و عمل تو در روز اُحُد در كفّه دیگری نهاده شود عمل تو بر همه اعمال آنها رجحان مییابد و خداوند در روز احد به تو بر فرشتگان مقرب خویش افتخار كرد و حجابها را از آسمانهای هفتگانه برداشت، و بهشت و مافیها به سوی تو سركشیدند و پروردگار جهانیان از كار تو شادمان گشت؛ و خداوند به عوض آن روز پاداشی به تو عطا كند كه هر پیامبر و رسول و صدّیق و شهیدی به آن غبطه خورد
ای علی، جبرئیل علیه السلام مرا درباره تو خبری داد كه مایه روشنی چشم و شادی دلم شد؛ او به من گفت: ای محمّد، خداوند به من فرموده: محمّد را از سوی من سلام برسان و او را آگاه ساز كه علی پیشوای هدایت و چراغ تاریكیهای ضلالت، و حجّت بر اهل دنیاست، زیرا او صدّیق اكبر و فاروق اعظم است و من به عزت خویش سوگند خوردهام كه به آتش نبرم كسی را كه او را دوست داشته و تسلیم او و اوصیای پس از او باشد، و به بهشت در نیاورم كسی را كه دست از ولایت و تسلیم در برابر او و اوصیای پس از او برداشته باشد
علي از جهت اسلام مقدم برشماست ، از جهت ايمان قويتر از شما ، از جهت دانش وعلم بالاتر از شما ، از جهت حلم و بردباري سنگينتر از شما ، و از جهت كوشش و خشم در راه خدا سخت تر از شماست . علوم خود را به او آموختم و اسرار و امورخود را نزد او سپردم پس او خليفه من در اهل من امين من در بين امت من مي باشد
اگرآسمانها و زمين در يك كفه ترازو و ايمان علي در كفه ديگر گذاشته شود ايمان علي ابن ابي طالب برتري خواهد داشت
روز قيامت مردم با اعمال خود وارد مي شوند و تنها عمل كسي سودمند است كه من و علي عمل او را بپذيريم .
اي علي تو در فضيلت بر ترين افراد امت من و در صلح و آشتي پيشگام ترين آنان هستي تو از همه آنان داناتر و بردبارتر و شجاع تر و بخشنده تري.
« من و علي از يك درختيم و مردم از درختان گوناگونند. نيز در جاي ديگر فرمود خداوند به من پنج موهبت و به علي نيز پنج موهبت ارزاني داشته است. به من سخناني جامع وبه علي دانشي جامع عطا كرده و مرا پيامبر واو را وصي قرار داده و به من كوثر و او سلسبيل داده و مرا از وحي و او را از الهام برخوردار ساخته است و مرا شبانه به آسمان بردند و براي علي درهاي آسمان و حجاب ها گشوده شده است»
«اي علي به تو سه ويژگي داده شد كه به من و هيچ كس ديگر داده نشده است. تو پدر همسري مانند من داري كه من ندارم ، توهمسري همچون صديقه دختر من داري كه من مانند آن را ندارم و تو از صلب خود حسن وحسين را داري كه من از صلب خود مانند آن دو را ندارم ولي همه شما از منيد و من از شما هستم»
«هر كه مي خواهد به دانش آدم ، پرهيز گاري نوح ، برد باري ابراهيم ، عظمت موسي ، عبادت عيسي ، زيبايي يوسف ، شكوه سليمان و قدرت داوود بنگرد به علي ابن ابي طالب بنگرد»
«هر كه بخواهد به علم و دانش آدم ، به فهم نوح ، به حلم ابراهيم ،به زهد و پارسايي يحيي و به غيرت و شجاعت موسي بنگرد بايد يكجا به علي بن ابي طالب بنگرد»
«حق تعالي به من فرمود: كسي كه حق علي را شناخت، پاك و خوش شد و كسي كه حق او را انكار كرد او ملعون و زيانكار شد. بعزت خودم سوگند مي خورم كه داخل كنم در دوزخ كسي كه حق او را انكار كند، اگر چه اطاعت نمايد مرا و داخل بهشت نمايم كسي كه اطاعت نمايد او را اگر چه عصيان كند مرا.» (خطيب بغدادي درمناقب– كشفي ترمذي در المناقب ص 90 )
«من ترازوي علمم و علي (عليه السلام) هر دو كفة آن و حسن (عليه السلام) و حسين (عليه السلام) رشته ها و فاطمه (س) علاقه و ديگر امامان عمود آن، وزن كرده ميشود با اين ترازو اعمال دوستان و دشمنان ما.» ( كشفي ترمذي در المناقب المرتضويه ص 84 )
«يا علي در تو مثلي است از عيسي كه يهود او را دشمن گرفتند، حتي مادرش را بهتان زدند و نصاري او را دوست گرفتند و از فرط محبت منزلتي براي او اثبات كردند كه او را آن منزلت نبود. سپس علي (عليه السلام) گفت: دو طايفه در من هلاك شوند، يكي آنكه از فرط محبت براي من منزلتي اثبات كند كه در من آن منزلت نباشد ( كه آن مرتبة الوهيت است ) و ديگري آنكه عداوت با من وي را بر آن دارد كه در حق من بد بگويد.» ( احمد بن حنبل درمسند–حاكم درمُستدرك–ابن حجردر الصواعق المحرقه– كشفي ترمذي درالمناقب المرتضويه ص 95 )
«به تحقيق خداي تعالي كه جميع محامد مختص او است عرضه كرد دوستي علي (عليه السلام) و فاطمه (س) و ذريّه ايشان را بر خلق. پس كسي كه سبقت نمود از اين امر ( محبت ) خداوند ايشان را از پيغمبران و مرسلين قرار داد و كساني كه بعد از ايشان امر الهي را اجابت نمودند جزء شيعيان كه همان اولياء هستند قرار داد و به درستي كه خداي تعالي جمع خواهد كرد ايشان را در بهشت با يكديگر.» (خلاصه المناقب–كشفي ترمذي درالمناقب المرتضويه ص 102 )
اولين كسي كه از اهل آسمان علي بن ابيطالب (عليه السلام) را به برادري گرفت اسرافيل بود، بعد از آن ميكائيل و پس از آن جبرائيل بود و اولين كسي كه دوست داشت علي (عليه السلام) را از اهل آسمان حاملان عرش بودند. بعد از آن رضوان خازن بهشت است و آنگاه عزرائيل است و بدرستي كه ملك الموت رحم مي كند بر محبّان علي (عليه السلام) چنانچه ترحم ميكند بر انبياء.» (خلاصه المناقب – كشفي ترمذي در المناقب المرتضويه ص 103 )
«عهد كرده بامن پروردگارمن اين را كه مقبول نيست ايمان هيچ بنده اي مگربه محبت اهل بيت من» (خلاصه المناقب – كشفي ترمذي در المناقب المرتضويه ص 103 )
«سوگند به آن كسي كه نفس من در يد قدرت اوست، بنده در روز قيامت قدم از قدم بر ندارد تا آنكه حق تعالي از محبت ما و اهل بيت من سؤال كند. پس عمر بن خطاب پرسيد: محبّت شما بعد از شما چيست؟ پس رسول خدا (صلي الله عليه وآله وسلم) دست خود را بر سر علي بن ابيطالب (عليه السلام) نهاد و فرمود: محبت من بعد از من محبت اين شخص است.» (خلاصه المناقب – كشفي ترمذي در المناقب المرتضويه ص 103 )
«هر كس كه ميخواهد به حبل المتين الهي چنگ زده و تمسك جويد هر آينه بايد علي (عليه السلام) و فرزندانش را دوست بدارد.» (دستور الحقايق – المناقب المرتضويه ص 109 )
«حكايت نمود جبرئيل از جانب خداوند متعال براي من كه: بدرستيكه خداوند علي (عليه السلام) را دوست ميدارد، و بدرستيكه به آن درجه دوست نمي دارد هيچ يك از ملائكه و پيغمبران مرسلين را و نيست هيچ تسبيح كننده اي مگر آنكه خداوند متعال از تسبيح او فرشتگاني را مي آفريند كه استغفار و طلب آمرزش مينمايند از براي دوستان و شيعيان علي (عليه السلام) تا روز قيامت.» (ترمذي در المناقب المرتضويه ص 120 )
«اي علي (عليه السلام)، هر كس تو را دوست بدارد در روز قيامت در درجات انبياء مي باشد و كسي كه با دشمني تو بميردپس باكي ندارد از اينكه يهودي و يا نصراني بميرد.» (كشفي ترمذي در المناقب المرتضويه ص 121 )
«بدرستيكه خداوند متعال به تحقيق با من پيمان بست كه كسي كه بيرون بيايد و خروج نمايدبر علي بن ابيطالب (عليه السلام) پس او كافر است وسزاوار آتش دوزخ است. پس از واقعة جمل عائشه گفت: من فراموش كرده بودم اين حديث را در روز جنگ جمل تا آنكه بياد آوردم آن را در بصره و آمرزش ميخواهم از خداوند متعال و دور نيست كه مشمول آمرزش شوم.» (كشفي ترمذي در المناقب المرتضويه ص 122)
«حقاً كه بسيار بدبخت است كسي كه با علي در حيات و بعد از رحلتش دشمني نمايد.» (اخطب خوارزمي در مناقب ص 47 )
«طور حتم خداي تعالي دوستي و محبت علي (عليه السلام) را بر اهل آسمانها و زمين واجب فرموده است.» (محمد بن ابي الفوارس در الاربعين ص 19)
«براستي هرانساني جز با دوستي علي (عليه السلام) به ولايت من نمي رسد.» (الامر تسري در ارجح المطالب ص 523)
يا علي
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
a
مقالات وبلاگ و موضوعات قبلي
vقالب مذهبی بلاگفا v
v THEM.BLOGFAv